Waarom zet Medirisk zo in op incompany trainingen? 

“Omdat de praktijk altijd leidend is. Je kunt een open training volgen en daar veel van opsteken, maar incompany kun je veel directer aansluiten bij wat er in een organisatie speelt. De context is anders, de dynamiek is anders, de mensen kennen elkaar al en ook de vragen zijn vaak veel concreter. Dan wil je geen algemeen verhaal, maar iets dat echt past bij de dagelijkse werkelijkheid van die organisatie.”

Waar gaan die trajecten dan zoal over? 

“Dat loopt uiteen. We begeleiden organisaties bijvoorbeeld rond Learning Teams, Safety-II, Restorative Just Culture, herstelgericht werken na incidenten, klachten en claims, of het anders vormgeven van incidentmelden. Soms is het een training in de klassieke zin van het woord, maar vaak is het meer dan dat. Dan werk je met elkaar aan een andere manier van kijken, vragen stellen, samenwerken en leren.” 

Dus het is niet alleen kennisoverdracht? 

“Nee, zeker niet. Dat is misschien wel het belangrijkste verschil. We komen niet alleen iets uitleggen en daarna weer weg. Incompany trajecten zijn vaak ook een vorm van begeleiding bij organisatieverandering. Je helpt teams om nieuwe inzichten te vertalen naar hun eigen praktijk. Hoe voer je een ander gesprek na een incident? Hoe zorg je dat leren niet alleen achteraf gebeurt, maar ook vanuit de dagelijkse praktijk? Hoe maak je ruimte voor herstel en vertrouwen, zonder dat je de professionele of juridische kant uit het oog verliest? Dat zijn vragen die niet stoppen na één trainingsdag.” 

Wat maakt die aanpak volgens jou waardevol? 

“Dat het concreet wordt. We werken met voorbeelden, casuïstiek en werkvormen die herkenbaar zijn voor de mensen die deelnemen. Daardoor blijft het niet abstract. Deelnemers zien sneller: dit gaat over óns werk, ónze overleggen, ónze dilemma’s. En juist dan ontstaat beweging.” 

Kun je dat nog concreter maken? Wat merkt een organisatie daar na een paar maanden van? 

“Dat verschilt natuurlijk per traject, maar vaak zie je na een paar maanden al duidelijke veranderingen. 
Een raad van bestuur merkt bijvoorbeeld dat er meer gezamenlijke regie ontstaat in het gesprek over veiligheid, leren en herstel. Het gesprek wordt minder versnipperd en meer verbonden. 
Een kwaliteitsadviseur merkt dat er meer taal en houvast ontstaat om anders naar de praktijk te kijken en om herstel en leren beter te begeleiden. 
En een calamiteitencommissie merkt bij onderzoeken dat het niet meer gaat om basisoorzaken te achterhalen maar het leren van de dagelijkse praktijk staat centraal. Om te leren is eerst herstel nodig. Emoties en leren gaan niet samen.”

Dat klinkt alsof jullie ook echt iets willen veranderen in de cultuur van een organisatie. 

“Ja, al is cultuur natuurlijk een groot woord. Maar uiteindelijk gaat het daar wel over. Over hoe mensen met elkaar spreken. Over of er ruimte is om eerlijke vragen te stellen. Over of professionals zich gehoord voelen. Over of je na een incident alleen verantwoording organiseert, of ook herstel en leren mogelijk maakt. Wij geloven dat juist daar veel winst zit.” 

Waarin onderscheidt Medirisk zich volgens jou op dit vlak? 

“Dat wij dit niet van buitenaf benaderen als een los trainingsproduct. We kennen de wereld van medische aansprakelijkheid, klachten, claims en patiëntveiligheid van binnenuit. We weten hoe groot de impact van incidenten kan zijn — op patiënten, op zorgverleners en op organisaties. Daardoor kunnen we die verschillende perspectieven met elkaar verbinden. Niet alleen theoretisch, maar juist in de praktijk.” 

Voor welke organisaties zijn incompany trainingen interessant? 

“Voor organisaties die voelen dat er iets te winnen is in de manier waarop zij leren, samenwerken of omgaan met impactvolle gebeurtenissen. Soms is er een heel concreet vraagstuk, bijvoorbeeld rond calamiteitenonderzoek of incidentmelden. Soms is de wens breder: we willen anders leren van de dagelijkse praktijk, of herstelgerichter werken. Dan kijken we samen wat nodig is.” 

Tot slot: wat hoop je dat deelnemers meenemen uit zo’n traject? 

“Dat het anders kan en dat je daar vandaag al mee kunt beginnen. Niet met een groot programma meteen, maar met een andere vraag, een ander gesprek, een andere manier van kijken. Als mensen na afloop denken: dit past bij onze praktijk én hier kunnen we morgen iets mee, dan is dat voor mij een heel mooi resultaat.”